ความจริงก็รู้มาแล้วช่วงนึง
เมื่อวันที่หวานที่ซึ้งเริ่มแห้งไป
ฉันรู้สึกว่าเธอ ค่อยค่อยทำตัวเหินห่าง
สบตาไม่เห็นแม้ซักอย่าง ที่แปลว่าเหลือเยื่อใย

ยังไงวันนั้นมันคงต้องมา ในอีกไม่ช้าเธอคงพูดว่าไป
ฉันระแวงทุกที หวั่นไหวทั้งทั้งที่รู้ตัว
เธอโทรมาหาก็กลัว ตัดใจไม่รับ ไม่สนใจ

ยังไม่พร้อมที่จะฟัง ไม่รับสายไม่อยากฟัง
วันนี้ฉันยัง เข้มแข็งไม่พอได้ยินเธอลา
เบอร์เธอที่โชว์อยู่ นั่งดูด้วยน้ำตา
รับรู้ว่าใกล้แล้วสินะ..จะไม่มีเธอ

แค่อยากจะยื้อให้นานเท่านาน
เผื่ออาจมีวันที่เธอนั้นคิดใหม่
หรือว่าให้ถึงวัน ที่ใจของฉันพร้อมจะทน
อยู่โดยไม่มีแล้วคน หนึ่งคนที่รักเขาล้นใจ